O Anki Bir sonraki adımın hep rastgele olması gerekiyordu
Merhaba millet. Yine o köşeye geldim; kendime dair bir ‘yanlışım’ı analiz etmeye. Bu seride, rastgeleliğin görkemli, tahmin edilemez dansına dair çok şey söyledik. Tesadüflerin mimarisinden, ping lag'ın sanata dönüşmesine kadar pek çok katmanı inceledik. Ama son birkaç yazının ardından içimde bir tür gerilim birikti. Sanki bütün o soyut tartışmaların ortasında, benim kendi ayaklarımın altında ezilen bir varsayım vardı.
Bu seferki incelemem, benim bir oyun deneyiminde bizzat yaptığım ve sonra geride bıraktığım o büyük atımla ilgili. Birkaç sene önceki bir kooperatif macerası… Eski bir RPG'nin son safhalarındaydık. Her şey hesaplanmıştı, buildlerimiz tamamlanmıştı, senaryo hattımız sağlamdı. Bizim için başarı, ince ayarlı bir simülasyonun kusursuz çalışması demekti. Oysa oyun, kritik bir anda, benim o zamanlar ulaşılmışı sandığım ‘kontrol’ algımın çöktüğü bir noktaya geldi.
O anki baskı, bu kadar sağlam kurduğum sistemin üzerine beklenmedik bir değişkenin düşmesiydi. Ve ben, o değişkenin benim öngördüğüm gibi davranacağını varsaydım. Bu, analitik zihniyetimin en büyük kibiriydi galiba: Her şey, çözüme ulaşılabilir bir problemi bilgisayar mühendisliğinin prensipleriyle çözmeye çalışmak.
Oysa bazen, en optimize edilmiş kod bloğu bile, beklenmedik bir girdiyle karşılaştığında çöker. Ya da daha kötüsü, beklenmedik bir girdi geldiğinde, sistemi kurtaracak ikinci bir katman beklerken, girdi gelmez ve sen sadece kendini bekleyen o döngünün içine kilitlenirsin.
Örneğin, o görevde kritik bir kaynak yönetimimiz vardı. Her bir düşman tipinin zayıflığını hesapladık, en verimli saldırı paternini belirledik. Her şey mükemmel bir algoritma gibiydi. Fakat son boss mekaniğinde, o ‘rastgele’ sayılan bir düşman hareket dizisi devreye girdi. Benim ilk tepkim, bunu bir hata olarak kodlamak, bir ‘edge case’ kaçırma olarak etiketlemekti. “Bu olmamalıydı,” diye düşündüm.
Ama oyun devam etti ve o hareket dizisinin, benim öngörmediğim bir sonraki aşamayı tetiklediğini gördük. Yani, benim sistemim o karşılaşmanın sadece %80'ini modellemişti. Geriye kalan %20, o anki kaotik, tamamen rastlantısal gibi görünen girdiydi. Ve ben, bütün bu entegrasyonu, benim tasarladığım çerçeveye oturtmaya çalışırken, o %20'nin ağırlığını hafife almıştım.
Bu benim büyük yanılgım oldu. Kontrol edebildiğini düşündüğün her süreç, aslında yalnızca bilinen parametrelerle sınırlıdır. Ve bazen, o bilmeyenler vardır. O bilinmeyenler, oyunun değil, yaşamın da en iyi deneyimlerini sunan beklenmedik girdileridir. Onlara tahammül etmek, teknik bir sorunu çözmeye çalışmaktan çok daha büyük bir sabır gerektiriyor.
Sonuç olarak, o deneyimde "haklıymışım" hissi yerine, "öğrenmişim" hissi ağır bastı. Ve bu fark, büyük bir oyunla birlikte benimle geldi. Belki de bazen en iyi yazılım mimarisi, en beklenmedik girdiyi kabul edip ona adapte olabilmektir. Devam eden maceralarla görüşmek üzere.